Pragnę złożyć świadectwo z nowenny pompejańskiej, którą odmówiłam kilkanaście miesięcy temu. Do podjęcia tej modlitwy zachęciły mnie świadectwa innych osób o otrzymanych łaskach. Nowennę pompejańską odmówiłam w intencji mojej córki.
Bardzo martwiłam się o nią bo była nieszczęśliwa z powodu samotności. Bardzo chciała poznać odpowiedniego chłopaka, który ją pokocha. Prosiłam Matkę Bożą aby uprosiła u Swojego Syna by postawił na drodze mojej córki odpowiedniego dla niej człowieka. Po kilku dniach odmawiania nowenny pompejańskiej córka wspomniała, że jakiś chłopak chciał się z nią umówić na spotkanie przez facebooka. Odpisała mu, że gdyby podszedł na żywo to tak a przez internet nie chciała się umawiać.
Mijały kolejne dni mojej nowenny pompejańskiej. Wydawało się, że nic się nie zmieniło. Gdy kończyłam odmawiać część błagalną w mojej głowie pojawiła się pokusa by przerwać tę modlitwę. Wydawało mi się, że jest ona niewysłuchana. Nagle uświadomiłam sobie , że każda modlitwa jest wysłuchana. Choć nie zawsze tak jak my tego oczekujemy. W moim sercu pojawił się pokój i nadzieja ,że Matka Boża wyprosi dla mojej córki to co dla niej najlepsze. Nie przerwałam nowenny pompejańskiej.
Gdy już byłam w trakcie odmawiania części dziękczynnej w pracy podszedł do córki ten chłopak o którym wcześniej wspominałam. Umówił się z nią na spotkanie. Tym razem osobiście. Od tamtego dnia miną już ponad rok odkąd spotykają się ze sobą i są szczęśliwi. To Matka Boża pomogła im się spotkać. Dziękuję Matce Bożej za wysłuchanie mojej prośby.
Rozumiem że masz 42 lata ale nie miej żalu do Pana Boga, jesteś zdrowa, masz pracę i hobby, a smutne jest to że twoje koleżanki jak mają mężów to kontakt z tobą urwały – to znaczy że nie były prawdziwe przyjaciółki !!! W jednym masz rację {ale nie wrzucajmy wszystkich facetów do jednego worka} połowa z nich niestety chcę wykorzystać dziewczynę ale są jeszcze tacy którzy są normalni i wierni – I TAKICH CI ŻYCZĘ NA TWOJEJ DRODZE.
Samotność nie jest czymś złym, na pewno masz przyjaciół? Masz też czas wolny dla siebie, nikt nie przeszkadza ci w modlitwach, w skupieniu itd. a jak masz hobby to nie potrzebujesz drugiej osoby
Nie mam przyjaciół. Wszyscy założyli rodziny, a ja nie byłam do niczego potrzebna. No chyba że tylko do tego aby co jakiś zadki czas spotkać się na kawie i posłuchać gdzie to ze swoimi mężami czy żonami nie byli, czego to nie widzieli. Mnie nie zaprosili nigdy. Ja mogłam tylko słuchać jakie to wspaniałe życie mają. Samotna kobieta, to przecież zagrożenie. Trzyma się ją z daleka i jak już się ma swojego męża to kontakt z taką koleżanka się urywa. Nie mam czasu dla siebie. Bo żyjąc samotnie trzeba samodzielnie uciągnąć koszty mieszkania i wszystkiego. Pracuje się zatem bardzo dużo.… Czytaj więcej »
Nie mam przyjaciół i nigdy nie miałam. Czasem tylko wydawało mi się że mam. Ale potem pokazywali co potrafią. I już nie chce ich mieć. Ludzie przychodzą i odchodzą. Jeden człowiek miał w życiu tylko zostać bez względu na to co się dzieje: mąż/żona. Bóg to dobrze wymyślił. Ten jeden człowiek składa przed Bogiem przysięgę że nas nie opuści. Oraz miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej. Reszta ma prawo odejść. Małżonek nie. A tymczasem dla większości ludzi obecnie nawet przysięga przed Bogiem nic już nie znaczy. Zostawia się żonę i dzieci i się idzie do świeżej pani. A panowie dzisiejsi? Nic… Czytaj więcej »
A tu Krzysztofie, piszesz że samotność nie jest czymś złym… Bo pewnie nie znasz jej smaku. Pewnie od zawsze masz żonę i to taką która o ciebie się starała a nie ty o nią, dzieci, więc może nawet tęsknisz zmęczony obowiązkami za chwilą samotności.
A ja mam prawie 42 lata. Całe życie sama i samotna. 18 lat Boga prosiłam o wlasną rodzinę. Już nie proszę. Jego wolą była inna. Jego wolą była moja samotność.
Bardzo ciekawe. Takie pretensjonalne…
Ciekawe, że bardzo ciekawe. Jakie pretensjonalne? Sam Jezus mówił proście a będzie wam dane. Widzę za to że Mateuszek ma szczęśliwe życie od zawsze. Nigdy nie doznał niesprawiedliwości, samotności, ludzkiej pychy. Wszystko zawsze było na czas i bez większego wysiłku. Bo tylko takie osoby są w stanie innym powiedzieć że są pretensjonalne. Nie są. Zyczę Ci abyś z taką samą wytrwaloscią i gorliwoscią modlił się tyle lat w swojej ważnej dla Ciebie sprawie. Wtedy zrozumiesz te pretensjonalność.
Ja też mam 40+ i nie załamuje się tym, że modląc się do Boga o dobrego męża( jak Sw.Józef) Takiego w swoim życiu nie spotkałam. Może jesteśmy stworzeni do innych spraw i rzeczy, które trzeba odkryć. Modlić należy się nie tylko 18 lat i od wielkiego dzwonu ale cały czas, nieustannie. Kiedyś ksiądz mi powiedział na spowiedzi jak się modlisz takie masz życie i ile wkładasz w modlitwę wiary, serca tyle otrzymujesz. Pozdrawiam. Głowa do góry.
A pompejankę odmówiłaś? Pytam z ciekawości. Bo ludzie chwytają się jej kiedy nie mogą uprosić łask, dlatego jest nazywana nowenną nie do odparcia.