Pierwszy tom audioksiążki „Historia sanktuarium w Pompejach”, która stanowi wprowadzenie do całej historii. Autor, św. Bartolo Longo, opisuje starożytne Pompeje i miejsce, jakie zastał podczas pierwszej wizytacji w Dolinie Pompejańskiej.
Poniżej znajdziesz kolejne rozdziały z Księgi 1. Pamiętaj, że czytany audiobook pochodzi z książki „Historia sanktuarium w Pompejach„. Boska epopeja powstaje dzięki zbiórce na stronie www.wdowigrosz.pl. Wesprzyj i Ty!
Rozdział I. Pompeje antyczne i nowe
Autor, dziękując Matce Bożej Różańcowej z Pompei za otrzymane łaski, pisze książkę, by szerzyć miłość do niej i nabożeństwo różańcowe. Opisuje, jak z małej ofiary na kaplicę zrodziła się idea wzniesienia w Pompejach wspaniałej świątyni — dzieło prowadzone, jego zdaniem, przez Opatrzność i potwierdzane licznymi świadectwami cudów. Książka zbiera te wydarzenia na podstawie wiarygodnych relacji i własnych badań autora, by ukazać „plan” Boży i pobudzić pobożność także u tych, którzy nie mogą przybyć do Doliny Pompejańskiej. Longo przewiduje sprzeciw sceptyków i „letnich chrześcijan”, lecz zachęca ich do osobistego zobaczenia miejsca, gdzie wielu niewierzących przekonało się o działaniu Boga, i wzywa do modlitwy za krytyków. Podkreśla, że pisał dzieło w sąsiedztwie kościoła w Pompejach, w kontemplacyjnej atmosferze, czując się jak pustelnik opowiadający historię o cudach i opiece Maryi.
Rodział II. Losy Doliny Pompejańskiej
Dolina nieodkryta.
Pociąg z Neapolu do Doliny Pompejańskiej wiedzie malowniczo wzdłuż Kampanii i ruin starożytnych Pompejów pod cieniem Wezuwiusza.
Opis przywołuje świetność i zagładę miasta w 79 r., dziś odsłanianego przez archeologów, gdzie cisza ruin kontrastuje z wyobrażonym tętniącym życiem sprzed wieków. Tuż obok wyrasta Nowe Pompeje z bazyliką Królowej Różańca, sierocińcami i instytucjami dobroczynnymi – znak chrześcijańskiego odrodzenia na tle pogańskich pozostałości.
Autor przedstawia rozwój dzieła jako odpowiedź na wolę Bożą: od skromnego planu lokalnego po międzynarodowe sanktuarium, mimo licznych przeciwności. Podkreśla też działanie Opatrzności (nawet w finansach) i przesłanie, że każdy grzesznik może znaleźć ocalenie przez różaniec, jeśli zaufa i działa z czystą intencją.
Od I do XVII wieku
Pisze Bartolo Longo: Zanim przystąpię do opisania cudów dokonanych przez Maryję, chciałbym najpierw przedstawić miejsce, w którym one się dokonują. Niezwykłe jest to, że w tak wyludnionej okolicy powstała wielka i wspaniała świątynia. To może wzbudzić w każdym pragnienie poznania historii tego miejsca, które opatrzność Boża przeznaczyła na Tron Królowej Niebios.
Stojąc przy amfiteatrze starożytnych Pompejów można dostrzec na południowej stronie Wezuwiusza uroczy zakątek, położony na rzeką Sarno, w pobliżu ruin dawnego miasta. W oddali widać Apeniny, które okalając Dolinę Sarneńską, ciągną się aż do Amalfi, osłaniają z południowej strony Castellammare di Stabia i dochodzą do Sorrento. Niektóre szczyty są pokryte śniegiem, a stoki zdobią gaje oliwne i kasztanowce. Z dala widać malowniczo położone wioski. Na straży Doliny Pompejańskiej stoją dwie góry: od strony północnej wulkan Wezuwiusz, ziejący ogniem i lawą, a od strony południowej góra Gauro, porośnięta lasami aż po sam szczyt.
Rozdział III. Dalszy rozwój i dzieje Doliny Pompejańskiej
Podział Doliny, współczesna nazwa, parafia i gospoda
Historycznie Dolina Pompejańska funkcjonowała jako samodzielna gmina, z własną parafią, zamkiem i władzami, jednak po depopulacji w XVI wieku jej terytorium podzielono między prowincje neapolitańską i salerniańską.
W 1740 roku nieliczni pozostali mieszkańcy wznoszą nowy kościół Najświętszego Zbawiciela, wykorzystując materiał z wcześniejszej świątyni. Ożywienie religijne i społeczne następuje po 1840 roku, gdy – po tragicznej śmierci chorego pozbawionego sakramentów – biskup Pasca z Noli przywraca duszpasterstwo. W 1842 roku proboszczem zostaje Giovanni Cirillo, który inicjuje odrodzenie parafii. Od drugiej połowy XIX wieku obszar rozwija się dynamicznie, szczególnie po koronacji Królowej Różańca w 1887 roku, czemu towarzyszy rozwój organizacji dobroczynnych, przemysłu i inicjatyw lokalnych.
Nazwa „Dolina Pompejańska” upowszechnia się pod koniec XIX wieku dzięki użyciu jej przez proboszcza Cirilla, a następnie przez instytucje kościelne i państwowe, co podkreśla związek regionu ze starożytnymi Pompejami. Ważną rolę w historii miejsca odegrała także gospoda położona na skrzyżowaniu dróg do Neapolu, Salerno i Ottaviano, której kolejni właściciele – zwłaszcza rodzina de Fusco – mieli znaczący udział w późniejszym rozwoju obszaru.
Rozdział IV. Maryja wybiera Dolinę na miejsce łask; czarownice i rabusie w Dolinie
Autor opisuje drastyczne przykłady ludzkiego ubóstwa: starzec bez domu śpiący na piecach i w oborniku, który zginął w pożarze stogu słomy, oraz osamotniona staruszka żyjąca w warunkach skrajnej biedy, umierająca bez opieki i bez choćby symbolicznej pamięci społeczności. Wiele rodzin mieszkało w jednej izbie wraz ze zwierzętami, a brak jakichkolwiek instytucji opiekuńczych uniemożliwiał poprawę warunków życia.
Znaczącym problemem był wielowiekowy podział Doliny pomiędzy kilka gmin i prowincji, co powodowało trudności w dostępie do urzędów, wymiaru sprawiedliwości i podstawowych usług. Nawet zwykłe interwencje policji czy załatwienie spraw cywilnych wymagały kontaktu z odległymi instytucjami, które rzadko reagowały. Chaos kompetencyjny prowadził m.in. do nielegalnych małżeństw, braku wpisów do ksiąg stanu cywilnego oraz trudności związanych z obowiązkami wojskowymi. Dopiero powołanie lokalnych komisji i przydzielenie policjantów poprawiło sytuację.
Tekst pokazuje również szerokie rozpowszechnienie zabobonów i praktyk magicznych. Mieszkańcy wierzyli w uroki, korzystali z usług czarownic, odczyniania i rytuałów leczniczych, a lekarzy praktycznie nie znano. Dolina była ponadto miejscem wyjątkowo niebezpiecznym. Przez lata terroryzowały ją bandy rabusiów, dopuszczając się morderstw i napadów. W rezultacie Dolina uchodziła za teren ponury, opustoszały i zaniedbany, unikany przez podróżnych.
