Przez dziesięć lat razem z mężem staraliśmy się o dziecko. Był to dla nas bardzo trudny czas – pełen wylanych łez, badań i modlitw. Ze względu na wyznawane przez nas chrześcijańskie wartości nie zdecydowaliśmy się na in vitro. Myśleliśmy o adopcji, ale nie mieliśmy odwagi, by zrobić ten krok.
Przez te wszystkie lata odmawiałam różaniec. Szczerze mówiąc, zawsze myślałam, że jeśli Bóg chce wysłuchać mojej prośby, to wystarczy Mu jedna część różańca. Przecież zna nasze serca i wie, czego pragniemy. Nie rozumiałam sensu podejmowania tak wymagającej modlitwy jaką jest nowenna pompejańska.
Jesienią, podczas podróży służbowej do innego miasta, weszłam do restauracji, aby zamówić jedzenie na wynos. Czekając na przygotowanie zamówienia, usiadłam przy stoliku. Wtedy do lokalu wszedł pewien mężczyzna. Chciał coś zjeść, ale obsługa poinformowała go, że nie ma już wolnych miejsc. Wskazał na mój stolik i zapytał, czy może się dosiąść. Zgodziłam się.
Powiedział, że jest przejazdem, ponieważ przyjechał odwiedzić swojego tatę, a na co dzień mieszka z rodziną za granicą. Nagle oznajmił, że musi podzielić się ze mną swoim świadectwem. Opowiedział, że mimo bardzo trudnej sytuacji po wielu latach udało mu się kupić dom. Wierzył, że stało się to dzięki odmawianiu nowenny pompejańskiej. Pokazał mi nawet aplikację, z której korzystał podczas modlitwy. Rozmawialiśmy krótko, ponieważ moje zamówienie było już gotowe. Wychodząc z restauracji, pomyślałam: „To jest znak dla mnie. Muszę zacząć odmawiać nowennę pompejańską”.
Był październik. Nie modliłam się o adopcję. Nadal prosiłam Boga o dar macierzyństwa, oddając tę sprawę Matce Bożej. Rok później byliśmy już z mężem po kursach adopcyjnych. W listopadzie otrzymaliśmy telefon, że jest dla nas zdrowa, siedmiomiesięczna córeczka przebywająca w ośrodku w Częstochowie, niedaleko Jasnej Góry. Rozpoczęła się cała procedura adopcyjna. Dziś jesteśmy szczęśliwymi rodzicami ślicznej i mądrej córeczki. Zawsze powtarzamy jej, że jest dla nas prezentem od Matki Bożej.
To nie jest świadectwo o tym, że Bóg spełnił moje pragnienie dokładnie w taki sposób, jak sobie wyobrażałam. To świadectwo o tym, że przez nowennę pompejańską Matka Boża poprowadziła nas drogą, której sami baliśmy się wybrać. Otworzyła nasze serca na adopcję i obdarowała nas córką, której nie nosiłam pod sercem, ale którą przez wiele lat nosiliśmy z mężem w naszych modlitwach.
Dziękuję Matce Bożej Pompejańskiej za Jej wstawiennictwo i za cud, który dokonał się w naszym życiu.
Ja odmówiłam kilka nowen pompejańskich o uratowanie mojego dziecka od adopcji. Trzeba się jeszcze było pofatygować i dowiedzieć się, kto się starał aby dziecko urodziło się zdrowe. Narkomanka, alkoholiczka, a może matka, której świat się zawalił po wyrwaniu dziecka. Radzę poznać rodzinę biologiczną, bo jakby Pan Bóg chciał żeby Pani była matka, to by Pani ja urodziła.
To jest święta prawda,tak Oby takich świadectw więcej było.