Nowennę pompejańską znalazłam w internecie. Była moją ostatnią deską ratunku. W wieku 15–16 lat głodziłam się i mimo że byłam wysoka i szczupła, tego nie widziałam. Cały czas postrzegałam siebie jako o wiele grubszą osobę, niż byłam.
Doprowadziłam swój organizm do ruiny. Dopiero gdy moja mama powiedziała, że jeśli tak dalej pójdzie, wpadnę w anoreksję (jeżeli już w nią nie wpadłam), zaczęłam też walczyć, starać się jeść i wmuszać w siebie jedzenie, chociaż bolało to nie tylko psychicznie, ale też fizycznie. Towarzyszyły temu ciągłe ważenie i sprawdzanie, czy przypadkiem nie przytyłam, a do tego ból przy jedzeniu i piciu.
Mimo starań miałam wzloty i upadki, a do tego zostałam z tym sama, bo słyszałam: „Jak się wpakowałaś, to sobie radź”, „Jedz warzywa, nic więcej poradzić ci nie mogę”. W międzyczasie szukałam ratunku u Boga i tak znalazłam nowennę pompejańską, którą odmawiałam z prośbą o wydostanie się z tego bagna i spełnienie marzeń, nawet tych najskrytszych.
Wtedy codziennie myślałam już o samobójstwie. Doszło nawet do momentu, kiedy stałam przy oknie na pierwszym piętrze, otwierałam je, zamykałam, wyglądałam i zastanawiałam się, czy to może wszystko zakończyć. Darłam się do Boga i mówiłam, że skoro Jemu na mnie nie zależy, to mnie też nie. Wtedy weszła do pokoju moja mama, z którą miałam wtedy bardzo słaby kontakt, i powiedziała słowa, których bardzo potrzebowałam, tak jakby wyczytała je z moich myśli. Jej słowa podniosły mnie i dały siły do dalszej walki.
Pomimo wszystko moje dni nadal były przepełnione płaczem i brakiem sił. Czasami zastanawiałam się, czy jeszcze kiedykolwiek będę umiała się uśmiechać i śmiać. Pewnego razu, gdy znowu upadłam, płakałam z bezsilności. Poczułam, jakby gwiazdka promieniująca we mnie przyszła z ogromnym pokojem, który zabrał moje nerwy.
I tak przez te 13 lat od odmówienia nowenny pompejańskiej Najświętsza Panienka z Bogiem mnie prowadzą. Zmienili mnie w inną osobę, dali nowe życie, spełnili moje marzenia:
– Ukończyłam studia wychowania fizycznego
– Dostałam pracę, w której mogę się rozwijać
– Kupiłam samochód
– Wyruszyłam na swoje pierwsze, a potem drugie Camino dzięki łasce Pana Boga, bo byłam osobą nieśmiałą i bałam się przejść własną drogą po zmroku.
– Znalazłam wspólnotę i przede wszystkim zaczęłam się śmiać i cieszyć z życia.
Mogłabym jeszcze długo wypisywać te małe, wielkie cuda, jakie Bóg za wstawiennictwem Najświętszej Panienki uczynił w moim życiu. Niech Bóg będzie uwielbiony za to, co było, jest i będzie. Chwała Panu!
Hej
Jesteś piekna i wielka!!!
Z Bogiem!