Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Piszę to świadectwo w okresie wielkanocnym, kiedy wszyscy radujemy się ze Zmartwychwstania. Już od kilku lat modlę się o nawrócenie mojej rodziny, co roku powierzam nas Maryji w czasie godziny łaski, za każdym razem jak jest przeistoczenie to zanurzam wszystkich we krwi naszego Pana. Moi rodzice cztery lata nie przystępowali do sakramentów. Z różnych przyczyn.
Tata rzadko chodzi do kościoła. O Nowennie Pompejańskiej dowiedziałam się od pewnego księdza na YouTube i w tym roku po tłustym czwartku postanowiłam zacząć moja pierwszą Nowennę Pompejańską i połączyć modlitwę z postem – skromne posiłki 3, czasem 4 razy dziennie. Skończyłam 22 kwietnia we wtorek po Wielkiej Nocy. Mama tydzien wcześniej poszła do spowiedzi, całe Triduum i Święta przystępowała do komunii. Po czterech latach. Tata też od Niedzieli Palmowej chodzi do kościoła, chociaz u spowiedzi świętej jeszcze nie był.
Teraz jestem w trakcie odmawiania drugiej Nowenny Pompejańskiej w tej samej intencji, bo tak się złożyło, że zaczęli modlitwę o nawrócenie grzeszników dokładnie w dzień po zakończeniu mojej pierwszej Nowenny.
Widzę ogromną zmianę przede wszystkim u siebie. Towarzyszy mi pokój serca, mam pragnienie, żeby tylko Bogu się podobać i mam więcej odwagi w obronie tego, co ważne. Wcześniej bałam się opinii innych ludzi, teraz zupełnie nie. Miałam kiedyś problem z odmówieniem jednej dziesiątki, jak zaczynałam to od razu chciało mi się spać. Teraz oprócz Nowenny Pompejańskiej jestem również w dwóch różach różańcowych i podjęłam się adopcji życia poczętego. Do tego regularna lektura Pisma Świętego.
Maryja dzięki tej modlitwie wyprosiła łaskę nawrócenia przede wszystkim mojego, ale stał się cud i moja mama po czterech latach wróciła do relacji z Panem. Proszę jeszcze tylko o nawrócenie dla taty i wzrost wiary dla mamy, bo ich poranione serca tylko On może uleczyć.
Wspaniale świadectwo, mam podobne przeżycia modląc się nowenna. Też stałam się silniejsza i pewniejsza w relacjach międzyludzkich i również oprócz nowenny podjęłam adopcje duchową. Co więcej przy tylu obowiązkach dnia codziennego, teraz miewam więcej spokoju i czasem czasu niż wcześniej, ale nie marnuje go już przed ekranem… A o nowennie dowiedziałam się z tego samego źródła co Pani, ale długo zwlekałam żeby rozpocząć swoją pierwszą, od zeszłego roku cały czas twierdziłam że to za dużo, że nie podołam więc nawet nie próbowałam. Jednak życiowy ogromny kryzys w końcu sprawil, że rozpoczęłam jako ostatnia deskę ratunku, a teraz opowiadam o niej,… Czytaj więcej »