Nowennę pompejańską odmawiałam po raz trzeci. Otrzymałam wcześniej już łaski, których tak naprawdę nie zauważyłam. Tę trzecią odmawiałam w intencji mojego zdrowia.
Jednak ta była szczególna, ponieważ tę nowennę pompejańską traktowałam jako naprawdę szczerą modlitwę, a nie jak zaczarowaną różdżkę.
Tę nowennę pompejańską wyjątkowo, naprawdę bardzo ciężko było mi odmawiać. Wszystko mnie zniechęcało. Pojawili się na mojej drodze wtedy też ludzie, którzy namawiali mnie, abym przestała zawierzać się Maryi. Bardzo dużo zrozumiałam i nauczyłam się przez ten czas nowenny pompejańskiej.
Modlitwa, która uczy relacji z Bogiem
Zrozumiałam, jak ważne jest też życie w żywej relacji z Bogiem. Uczę się tego nadal.
Matka Boża na pewno wlała do mojego serca taki pokój. Dużo mniej płakałam. Zaczęłam się cieszyć z różnych dobrych chwil i za nie dziękować. Dużo lepiej czuję się fizycznie, jeżeli chodzi o moje sprawy, i wierzę, że naprawdę nadal się za mną wstawia i dzięki temu Pan Bóg mnie uzdrowił i uzdrawia.
Bo jest to proces i naprawdę czuję, że z każdym dniem jest lepiej. Mam szczerą ufność, że wszystko całkiem się wyprostuje.
Wdzięczność i ufność w Pompejach
Ponadto miałam wielkie szczęście, bo w ostatnich dniach nowenny pompejańskiej udało mi się być w sanktuarium w Pompejach i tam również pomodlić się za siebie oraz przyjąć Komunię Świętą w tej intencji. Udało mi się również zamówić tam Mszę Świętą. Naprawdę wierzę głęboko i ufam, że z czasem wszystko całkowicie się ułoży. A ja obiecałam sobie codzienną modlitwę różańcem.