Pragnę podzielić się swoim świadectwem Nowenny Pompejańskiej, którą odmówiłam wiele lat temu. Choć od tego czasu minęło już tak wiele lat, poczułam w sercu silną potrzebę, aby w końcu złożyć to świadectwo i publicznie podziękować Matce Bożej za łaskę, którą otrzymałam.
Nowennę Pompejańską odmawiałam w bardzo ważnej dla mnie intencji. Było to coś, czego przez długi czas ogromnie pragnęłam, na czym bardzo mi zależało i co wydawało mi się wówczas niezwykle istotne dla mojego szczęścia. Modliłam się gorliwie, z wielką nadzieją i wiarą, prosząc Matkę Bożą o pomoc.
Jednak to, co wydarzyło się po zakończeniu nowenny, było dla mnie czymś niezwykłym. Nie otrzymałam tego, o co tak bardzo prosiłam. Otrzymałam coś, czego zupełnie się nie spodziewałam, a co z perspektywy czasu uważam za jedną z najpiękniejszych łask w moim życiu.
Otrzymałam wewnętrzny pokój i uwolnienie od pragnienia, które przez tak długi czas nosiłam w sercu. To było niesamowite uczucie. Nagle to, czego tak bardzo chciałam, przestało mieć nade mną władzę. Poczułam ogromną ulgę, spokój i wewnętrzną wolność. Jakby ktoś zdjął z mojego serca ciężar, który nosiłam przez długi czas. Zrozumiałam i poczułam całym sercem, że to, o co prosiłam, tak naprawdę nie było dla mnie dobre.
To doświadczenie było dla mnie jak uzdrowienie duszy. Dziś, patrząc na wszystko z perspektywy wielu lat, wiem, jak wielką łaskę otrzymałam. Jestem ogromnie wdzięczna, że nie spełniło się to, czego wtedy tak bardzo pragnęłam. Dziś rozumiem, że Pan Bóg wiedział lepiej, co jest dla mnie dobre. Wierzę, że dzięki wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny zostałam uwolniona od czegoś, co nie prowadziło mnie do prawdziwego szczęścia.
Chciałabym tym świadectwem powiedzieć wszystkim, którzy odmawiają Nowennę Pompejańską, że Matka Boża naprawdę słucha naszych modlitw, ale odpowiedź nie zawsze przychodzi w taki sposób, jakiego oczekujemy. Czasami największym cudem nie jest otrzymanie tego, o co prosimy, lecz uwolnienie naszego serca od tego, czego tak bardzo pragniemy.
Przepraszam, Matko Boża, że dopiero po tylu latach składam to świadectwo. Dziękuję Ci za Twoje wstawiennictwo, opiekę i za tę niezwykłą łaskę wewnętrznego uzdrowienia. Dziękuję Ci, Panie Boże, że nie dałeś mi tego, czego chciałam, ale dałeś mi to, czego naprawdę potrzebowałam. Bądź wywyższony i uwielbiony, Panie! Chwała Panu i cześć Najświętszej Maryi Pannie!