Wszystko zaczęło się w momencie, w którym czułam, że moja sytuacja nie ma już ludzkiego rozwiązania. Stałam pod ścianą i jedyne, co mi pozostało, to rozpaczliwe wołanie o cud. Szukając w internecie modlitwy, która mogłaby mi pomóc w tej trudnej chwili, zupełnie „przypadkiem” natknęłam się na Nowennę Pompejańską. Dziś wiem, że nie ma przypadków.
Zaczęłam ją odmawiać, a z czasem do mojej codziennej modlitwy dołączył także Akt Oddania („O Jezu, oddaję Ci się, ty się zajmij wszystkim”). Te słowa stały się moim ratunkiem, kiedy lęk brał górę.
Choć ta najważniejsza intencja wciąż czeka na swoje spełnienie, nie czuję się wysłuchana połowicznie. Wręcz przeciwnie.
Już teraz dostałam tak wiele znaków, że moje modlitwy dotarły do celu i zostały usłyszane. Bóg nie zostawił ich bez odpowiedzi. Co więcej, przyznaję to z pełną pokorą – chociaż nie otrzymałam jeszcze tego, o co prosiłam na początku, dostałam o wiele więcej łask, niż sama bym dla siebie wymarzyła.
Największym z darów, jakie przyniosła mi ta modlitwa i oddanie steru w ręce Boga, jest głęboki spokój. Taki, którego nie da się wytłumaczyć ludzką logiką, zwłaszcza w obliczu wciąż nie rozwiązanego problemu. Zamiast lęku i ciągłej kontroli, w moim sercu zagościła cicha pewność, że Ktoś potężny i kochający przejął moje sprawy.
Przez te tygodnie z różańcem i Aktem Oddania na ustach zyskałam też znacznie bliższą relację z Bogiem. Modlitwa przestała być dla mnie tylko prośbą o rozwiązanie problemu, a stała się prawdziwym spotkaniem z Kimś, komu mogę w ciemno powierzyć całe moje życie.
Czekam więc dalej. Z różańcem w dłoni, z pokojem w sercu i z wdzięcznością za każdą niewidzialną łaskę, którą już teraz otacza mnie Niebo.