O nowennie pompejańskiej usłyszałam od koleżanki, która modliła się nią, by dane jej było poznać mężczyznę, z którym założy rodzinę. Ja po nowennę pompejańską sięgnęłam, gdy u mojego pierwszego synka podejrzewaliśmy autyzm dziecięcy.
Nasz roczny synek w bardzo niewielkim stopniu nawiązywał z nami kontakt. Miał też opóźniony rozwój mowy. Pierwsze spotkanie ze specjalistą dawało dużo znaków zapytania. Wtedy zaczęłam odmawiać nowennę pompejańską.
Po kilku tygodniach u synka zaczęły się pojawiać wszystkie umiejętności, jakie mieli jego rówieśnicy. Końcowa diagnoza nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Teraz synek ma 4,5 roku.
Modlitwa w obliczu ponownych trudności
Problemy troszkę powracają. Psycholog w poradni po dwóch spotkaniach nie ma wątpliwości, że syn ma spektrum autyzmu. Ja znowu sięgam po nowennę pompejańską.
Wierzę, że to wszystko ustąpi, bo jest kochanym, wesołym, towarzyskim dzieckiem. Matka Boża nas nie opuszcza, a te symptomy ustąpią.
Nasz drugi syn, mając kilka miesięcy, ciągle chorował. Były antybiotyki, sterydy, ciągłe kontrole i kolejne hipotezy dotyczące tego, co może mu dolegać. Straszono nas nawet chorobą genetyczną. Z pomocą znowu przyszła nowenna pompejańska. Już w trakcie jej odmawiania synek zaczął zdrowieć.
Po dawnych problemach nie ma śladu. Nowenna pompejańska ma ogromną moc i daje wiele łask. Daje również wewnętrzny spokój, że nie jesteśmy sami z naszymi problemami.
Ufajmy Matce Bożej, bo ona zawsze przy nas jest. Odmówienie nowenny to spory wysiłek, ale ja nie mam najmniejszych wątpliwości, że warto, bo otrzymamy obfitość łask.