Jestem winna Najświętszej Pani moje świadectwo, które obiecałam złożyć. Na letnim plenerze artystycznym poznałam pewną kobietę, z którą znalazłyśmy wspólny język wskutek podobnych upodobań. Po bliższym poznaniu odsłoniła mi swoje strapienie- problem z córką, która jest narkomanką po terapii, w depresji, bez perspektyw siedzi w domu.
Cała uwaga tej kobiety była zwrócona na ochronę córki przed powtórnym pogrążeniu się w nałogu. Była wykończona emocjonalnie i psychicznie..
W trakcie zacieśniania więzów odsłaniały się kolejne problemy jej życia: stan córki był wynikiem jej wieloletniej walki z anoreksją, która cudem nie nie zakończyła się śmiercią, zainteresowanie okultyzmem; problemy z synem, który zerwał kontakty z rodziną, doświadczając w niej krzywdy i odrzucenia; klimat przemocy psychicznej i słownej w domu; potrzeba wychowania jeszcze trzeciego dziecka.. Problemy urosły do gigantycznych rozmiarów i nie było widoków na ich rozwiązanie.
Przy tym ta kobieta jest bardzo uduchowiona, ale nie miała już siły walczyć. Zaproponowałam jej modlitwę, ale odmówiła. Wobec jej bezradności i niemocy postanowiłam, że pomodlę się za nią i jej rodzinę. W ramach „rewanżu” zgodziła się odmówić nowennę pompejańską w intencji mojej rodziny. Dorzuciła też od siebie codzienną Eucharystię. I tak zaczęłyśmy naszą walkę.
Bo to faktycznie była walka. Każdy dzień i każda godzina to walka o kolejne zdrowaśki, o to, żeby nie porzucić modlitwy. Sama nowenna pompejańska była lekka do odmawiania, ale to co działo się wokół było walką: Wyzwiska, kpiny, kłótnie, awantury, ucieczki z domu, wątpliwości, zniechęcenie, bunt, złość, łzy, nienawiść.. W części dziękczynnej zaczęło się nieco uspokajać..
Na dzień dzisiejszy córka jest po pierwszym w życiu stażu zawodowym ( znalazła pracę i zarobiła pierwsze w życiu pieniądze!); syn nadal się nie odzywa, ale znalazł na razie bezpieczne schronienie; moja koleżanka nabrała wiary i miłości do Maryi, nadzieja zagościła w jej sercu; podjęła się następnej nowenny- tym razem za męża. Bóg leczy Jej rany i umacnia.
Ja natomiast odkrywam tajemnicę adoracji i uczę się kontemplacji. Uczę się też zgody- na plany Boga względem mnie, mojego męża i dzieci. Również na to co zakryte przed moimi oczami, czego nie wiem lub nie rozumiem, czego nie mogę zmienić. Uczę się spoczywać w Bogu. Pan udziela mi przy tym swojego pokoju. Chwała Panu i Maryi.