Trzeci tom audiobooka „Historia sanktuarium w Pompejach”, w którym św. Bartolo Longo opisuje historię cudownego obrazu Matki Bożej Królowej Różańca Świętego z Pompejów.
Poniżej znajdziesz kolejne rozdziały z Księgi 3. Pamiętaj, że czytany audiobook pochodzi z książki „Historia sanktuarium w Pompejach„. Boska epopeja powstaje dzięki zbiórce na stronie www.wdowigrosz.pl. Wesprzyj i Ty!
Rozdział I. Wprowadzenie Obrazu do Pompejów. Pierwsza renowacja
Aby umożliwić wiernym korzystanie z odpustów, konieczne było sprowadzenie obrazu Matki Bożej Różańcowej – dotychczas w kościele wisiała jedynie litografia. Autor wyruszył do Neapolu, gdzie w niespodziewany sposób spotkał swojego przyjaciela, ojca Radentego, który pomógł w wyborze i pozyskaniu odpowiedniego obrazu. Chociaż malowidło było stare, zniszczone i mało artystyczne, zdecydowano się je przywieźć do Pompejów, gdzie Angelo Tortora przewiózł je na wozie, mimo trudnych warunków transportu.
Po przybyciu obrazu do Doliny misjonarze i miejscowi zdecydowali, że wymaga on renowacji. Malarz Guglielmo Galella podjął się odnowienia malowidła na koszt Bartola, który osobiście sfinansował prace. W oczekiwaniu na jego ukończenie mieszkańcy gromadzili się codziennie na modlitwie przed litografią, co umożliwiło utworzenie Bractwa różańcowego. Dyplom jego założenia, zatwierdzony przez wikariusza zakonu dominikańskiego, został przesłany do biskupa z Noli, a kapłan Gennaro Federico został wyznaczony rektorem. Dzięki tym staraniom nabożeństwo różańcowe w Dolinie stało się trwałym elementem życia religijnego, a obraz Matki Bożej Różańcowej zdobył centralne miejsce kultu.
Rozdział II. Rok 1876
Rok 1876 stał się początkiem licznych cudów w Dolinie Pompejańskiej. Porady biskupa z Noli nakierowały na rozsądne gromadzenie funduszy na budowę nowej świątyni, poprzez niewielkie, regularne składki mieszkańców. Pierwsze ofiary pochodziły od ubogich, co podkreślało duchowy charakter całego dzieła.
Bartolo wraz z hrabiną de Fusco pozyskiwał wsparcie w Neapolu. Dzięki ich wysiłkom zebrano znaczne środki, umożliwiając renowację obrazu Matki Bożej Różańcowej, który stał się centralnym punktem nabożeństw. Obraz umożliwił powstanie Bractwa różańcowego w Dolinie Pompejańskiej. Dzięki wzrastającemu oddaniu wiernych Bractwo szybko się rozwijało, osiągając milionowe liczby członków w całych Włoszech i na świecie, w tym biskupów, kardynałów, książąt i samego papieża Leona XIII. W ten sposób skromne początki stały się fundamentem wielkiego dzieła duchowego i kultu Maryi.
Rozdział III. Druga renowacja Obrazu
W 1879 roku obraz Matki Bożej Różańcowej, narażony na zniszczenie w wilgotnym kościółku, został poddany gruntownej renowacji. W jej trakcie starano się zachować duchowy charakter obrazu, który miał pełnić rolę narzędzia łaski Bożej, a nie jedynie estetycznego dzieła.
Równocześnie kontynuowano spotkania członków trzeciego zakonu i troskę o duchowy rozwój wiernych. Po zakończonej konserwacji obraz oprawiono w kosztowną ramę z lanego brązu i ozdobiono medalionami z tajemnicami różańca oraz drogocennymi kamieniami.
Obraz stał się centralnym punktem kultu, przyciągając pielgrzymów z całego świata. Jego duchowa moc nie wynikała wyłącznie z kunsztu artystycznego, lecz z niezwykłej łaski Bożej, która poprzez Maryję Różańcową obdarzała wiernych nadzieją, pociechą i cudownymi łaskami, stanowiąc świadectwo nieustannej opieki Najświętszej Panny nad Doliną Pompejańską.