Jest 6 listopada. Mój syn ma autyzm, słabo mówi, uczęszcza do zwykłego przedszkola. Dotychczas miewał problemy z relacjami z rówieśnikami, jednak jest objęty wszechstronną terapią, również poza przedszkolem.
Nasze życie kręci się wokół zajęć i terapii, aby polepszyć funkcjonowanie syna. Z przedszkola jesteśmy średnio zadowoleni, mamy wrażenie, że syn nie chce współpracować, czuje się zagubiony w dużej grupie dzieci.
Dzisiaj wezwała mnie przedszkolna psycholog i poinformowała o konieczności zmiany przedszkola na terapeutyczne – według niej syn jest upośledzony. Przedstawiła wyniki testu. Świat mi się zawalił.
Modlitwa w chwili kryzysu
Znam moje dziecko, nie wierzę. Zaczynam nowennę pompejańską. Trafiam na różne świadectwa.
Poznaję nowych świętych – świętego Charbela i świętego Stanisława Papczyńskiego. Modlę się nieustannie, zawierzam wszystko Bogu – będzie, co ma być. W międzyczasie rozmawiam z terapeutami syna, umawiam spotkania i wykonuję ponowne testy na rozwój intelektualny.
Dzieją się rzeczy dziwne – syn wystrzelił z mową jak z procy, nie chce współpracować podczas testu, przekładamy terminy, a to z powodu choroby, a to z powodu braku współpracy. Mija czas, panie w przedszkolu twierdzą, że widzą poprawę w zachowaniu. To jakiś rollercoaster wydarzeń i emocji, sama nie nadążam.
Poszukiwanie odpowiedniego przedszkola
Równolegle do wszystkich działań postanowiliśmy z mężem zmienić przedszkole na terapeutyczne. Wszędzie brak miejsc. Po wielu dniach zostało ostatnie przedszkole w promieniu, który sobie wyznaczyliśmy.
8 grudnia zadzwoniłam, chociaż nie miałam wielkich nadziei. 8 grudnia pojawiło się miejsce w przedszkolu dla mojego syna. Maryja – tak jak Ją prosiłam – pomaga nam rozwiązać sytuację, która nas przerosła.
Teraz, pod koniec stycznia, kiedy mój syn uczęszcza już miesiąc do nowej placówki, mogę śmiało stwierdzić, że Maryja z Jezusem czuwają nad naszą rodziną. Syn szybko odnalazł się w nowym miejscu. Mimo że jest to aż 20 km od naszego domu – pieniędzy na paliwo na dojazd wystarcza.
Syn cieszy się na widok przedszkola, chętnie współpracuje z terapeutami. Jest wesoły, wyciszony, spokojny i każdego dnia mnie zadziwia rozwojem. Nawet jeśli za jakiś czas ponownie wypłyną problemy i będzie podejrzenie upośledzenia – teraz wiem, że terapeuci, którzy zajmują się synem, mają do niego odpowiednie podejście i wszystko małymi krokami będzie zmierzać ku lepszemu.
Nie bójcie się zawierzyć. Chociaż z wielkim strachem związanym ze zmianami, podjęliśmy z mężem ryzyko. Syn jest zaopiekowany w nowym przedszkolu, a my czujemy się zaopiekowani przez Maryję i Jezusa.
Ufajcie Panu!