To moja już któraś z kolei nowenna. Odmawiałem je w różnych intencjach, jednak w przeważającej części główną intencją było znalezienie miłości, dobrej dziewczyny lub żony. Nigdy nie byłem w związku i mimo że wiem, że nie ma się do czego spieszyć ani szukać kogoś na siłę, czuję coraz mocniej taką pustkę i brak tej drugiej osoby, z którą mógłbym kontynuować swoje życie. Jestem teraz w połowie nowenny pompejańskiej, którą odmawiam raz jeszcze w intencji miłości.
Mam jedną dobrą koleżankę, do której poczułem coś więcej. Około roku temu wyznałem jej to. Niestety, bez wzajemności…
Mocno to, wiadomo, przeżywałem, lecz najbardziej bałem się tego, że zniszczy to jakąś naszą dotychczasową relację. Bardzo mi na niej zależy i chcę mieć ją w swoim życiu, nawet jako koleżankę. Jest niezwykle wartościową osobą. Od momentu naszej rozmowy raz było między nami lepiej, raz gorzej, lecz ogólnie kontakt raczej się zepsuł, co może było nieuniknione.
Około dwóch miesięcy temu dowiedziałem się od naszej wspólnej koleżanki, że doszło niestety do tego, że ta dziewczyna czuje się przy mnie niekomfortowo i niekoniecznie chce przebywać w moim towarzystwie. Bardzo mnie to zabolało. Przykro mi było, że może swoim zachowaniem doprowadziłem do czegoś takiego.
Zmiana podczas nowenny pompejańskiej
Faktycznie widziałem po niej, że nie chce nawet być gdzieś obok mnie, a tym bardziej ze mną rozmawiać. Myślałem, że to już jest koniec tej relacji, że już tego nie odbudujemy, mimo że nadal bardzo mi zależało. Lecz podczas odnawiania tej nowenny pompejańskiej coś bardzo się zmieniło. Kiedy się widzieliśmy — a widujemy się w miarę często ze względu na zajęcia, na które razem chodzimy — nie sprawiała wrażenia, jakby mnie unikała, dawaliśmy radę czasem porozmawiać itd. I dosłownie z dniem zakończenia części błagalnej zauważyłem, że ona wręcz sama chce nawiązywać kontakt, dużo więcej piszemy ze sobą, a czasem nawet sama napisze, co wcześniej prawie w ogóle się nie wydarzało.
Nie mam pojęcia, co się stało, że to się zmieniło. Dla mnie to naprawdę podchodzi pod jakiś cud. Jestem taki szczęśliwy, że wiem, że nasza relacja jakoś to wszystko przeżyła, i mimo że wiem, że ta dziewczyna ma swoją wolną wolę, to jednak nie potrafię nie zauważyć w tym jakiejś pomocy ze strony Maryi. Jestem tak bardzo wdzięczny za to, że to się zmieniło. Czuję taką ogromną ulgę.
Maryja dała mi nadzieję i pokazała, że nawet coś, co my uznajemy za nie do odbudowania, jest niczym trudnym w rękach Boga. Wystarczy się Mu tylko oddać w tych trudnościach.