O nowennie pompejańskiej dowiedziałam się od mamy. Postanowiłam ją odmówić, ponieważ w moim gronie znajdowały się osoby, które „podcinały mi skrzydła”, wykorzystywały mnie i nie liczyły się z moim zdaniem. Chociaż miałam wielu „przyjaciół”, tak naprawdę byłam samotna.
Teraz piszę to świadectwo po dwóch latach od odmówienia nowenny, która mi bardzo pomogła. Po wielu latach nieudanych przyjaźni znalazłam prawdziwą przyjaźń, a także znajomych, którzy mnie szanują i akceptują. Mam nadzieję, że moje świadectwo choć trochę skłoni osobę, która waha się, czy odmówić tę cudowną nowennę, do tego, by to zrobić. Mimo że jest ona długa i na drodze jej odmawiania pojawia się wiele pokus, TO WARTO.