Piąty tom audiobooka „Historia sanktuarium w Pompejach”, w którym św. Bartolo Longo opisuje pierwszy rok budowy nowego kościoła w Pompejach, oraz wszystkie wysiłki i łaski związane z tym dziełem.
Poniżej znajdziesz kolejne rozdziały z Księgi 5. Pamiętaj, że czytany audiobook pochodzi z książki „Historia sanktuarium w Pompejach„. Boska epopeja powstaje dzięki zbiórce na stronie www.wdowigrosz.pl. Wesprzyj i Ty!
Rozdział I. Maj 1876 roku
Po położeniu kamienia węgielnego pod nowy kościół w Dolinie Pompejańskiej rozpoczęto przygotowania do budowy świątyni. Choć na początku wydawało się, że przeszkód już nie będzie, pojawiły się trudności związane z wielkością, stylem architektonicznym, rozmieszczeniem filarów, kaplic i ołtarzy oraz brakiem fachowego planu. Biskup z Noli doradził budowę stopniową, umożliwiającą powiększanie kościoła w miarę zgromadzenia środków i potrzeb parafian. Włączenie lokalnej społeczności było kluczowe – wierni przynosili kamienie i materiały, pracując dla chwały Boga. Pierwsze filary okazały się jednak za słabe, co wymagało konsultacji z doświadczonym inżynierem. Dzięki pomocy mistrza Salvatore Taddeo, filary i fundamenty mogły zostać wzmocnione i dostosowane do wymagań bezpieczeństwa. Następnie Bartolo Longo spotkał profesora i architekta Antonio Cuę, który zgodził się nieodpłatnie opracować projekt budowy i kierować pracami. Dzięki temu wsparciu budowa mogła posuwać się naprzód bez dodatkowych kosztów.
Rozdział II. Kwiaty nabożeństw majowych
Bartolo Longo, inicjator budowy kościoła w Pompejach, wykorzystał wystawne, majowe obchody, aby pozyskać wsparcie finansowe i społeczne dla nowej świątyni. Z pomocą pobożnych i wpływowych osób, takich jak pani Anna Maria Lucarelli i hrabina de Fusco, rozdawano drukowane apele i informowano wiernych o możliwości wsparcia dzieła. W kościele Montesanto i świętego Dominika z Soriano kazania wygłaszali cenieni kapłani, m.in. ojcowie Carlo Rossi i Giuseppe Altavilla, którzy zachęcali wiernych do uczestnictwa i składania ofiar. Początkowe trudności, w tym ograniczenia proboszczów oraz nieporozumienia z wiernymi, prowadziły do zamieszania i ataków, lecz ostatecznie działania okazały się owocne. Dzięki mądrości i autorytetowi ojca Altavilli inicjatywa zdobyła szerokie poparcie, zwiększając liczbę darczyńców i wolontariuszy, w tym artystów i kobiet zaangażowanych w upiększanie kościoła.
Rozdział III. 8 czerwca 1876 roku. Pierwsze objawienie się Matki Bożej Pompejańskiej Giovanninie Muti
Pani Giovannina Muti, której lekarze nie dawali szans na przeżycie, miała w grudniu 1875 roku guz na żebrach, a w kwietniu 1876 przeszła operację, po której jej stan znacznie się pogorszył. Pod wpływem listu od Laghezzich i zachęty do oddania się opiece Matki Bożej Pompejańskiej, zapisała się na listę darczyńców, wzbudzając w sobie nadzieję na cudowne uzdrowienie. 8 czerwca Giovannina miała wizję Matki Bożej z Dzieciątkiem, trzymającej różaniec, po czym jej choroba ustąpiła, a gorączka i kaszel zniknęły. Jej natychmiastowe wyzdrowienie wzbudziło ogromne zdziwienie wśród rodziny i znajomych. Fakt ten został poświadczony przez ojca Altavillę, który odczytał świadectwo Giovanniny w kościele świętego Mikołaja z Tolentino. Wdzięczni, jej bliscy złożyli ofiary na budowę świątyni.
Rozdział IV. Ofiara na pierwszy ołtarz – wzmocnienie fundamentów – Pierwszy kielich: dar Malviny Massy – Pierwsza uroczystość w budowanym kościele
Pani Rachela de Hippolitis, której syn cierpiał na bóle w klatce piersiowej, doświadczyła nagłego uzdrowienia i wypełniła swoją obietnicę, przekazując 1125 lirów na pierwszy ołtarz w budowanym kościele. W tym samym okresie rozpoczęto wzmacnianie fundamentów świątyni, według zaleceń profesora Antonio Cui, który wskazał na potrzebę jednolitego wykonania murów i zatrudnienia fachowego nadzorcy – Pasquala Vitiellego. Dzięki jego nadzorowi i ofiarności wiernych prace przy budowie nabrały tempa. W lipcu pani Malvina Massa, której ciąża była zagrożona, dzięki modlitwie do Królowej Różańca Świętego wyzdrowiała, a jej dziecko zostało ochrzczone; w podziękowaniu ofiarowała srebrny kielich dla świątyni. Pół roku po położeniu kamienia węgielnego ukończono fundamenty kościoła. 29 października odbyła się pierwsza uroczysta Msza w budowanej świątyni. Ojciec Altavilla wygłosił kazanie, podkreślając zwycięstwo Krzyża Chrystusowego oraz rolę Maryi Współodkupicielki w odnowie wiary w opuszczonej, niegdyś pogańskiej okolicy. Uroczystość wzbudziła głębokie wzruszenie uczestników, wzmacniając ich wiarę i zaangażowanie w dzieło budowy kościoła.
Rozdział V. Podsumowanie pierwszego roku budowy kościoła
Jesienią 1876 roku zakończono prace nad budową kościoła w Pompejach, ograniczając aktywność do zbierania ofiar i pozyskiwania nowych darczyńców. Bilans wykazał deficyt finansowy, lecz Bartolo Longo, kierowany głęboką wiarą i zaufaniem do Opatrzności Bożej, przejął odpowiedzialność za powstałe zobowiązania. Wspominał, że początki dzieła były wspierane przez osiem cudownych łask Matki Bożej Pompejańskiej, z których pierwsza objawiła się dwunastoletniej Clorindzie Lucarelli. Kolejne cuda dotyczyły m.in. jego matki, kapłanów i ciężko chorych osób, dając pociechę i umacniając wiarę. Autor interpretuje te wydarzenia w kontekście tajemnic różańcowych, dostrzegając w nich głębszy sens duchowy. Podkreśla też rolę Archanioła Michała jako opiekuna nowego kościoła oraz wyjątkową misję Maryi, która w miejscu dawnych kultów pogańskich wzbudza wiarę i nadzieję. Objawienia Matki Bożej w Pompejach miały charakter uniwersalny – objawiła się osobom różnych stanów, co symbolizuje dostępność łask dla wszystkich ludzi, niezależnie od pochodzenia, majątku czy stanu duchowego. Całe dzieło powstaje z woli Bożej, a Autor postrzega je jako znak miłosierdzia i prowadzenia Maryi w obudzeniu opuszczonej Doliny Pompejańskiej do życia duchowego.