Witam wszystkich, którzy wierzą w siłę nowenny pompejańskiej, i tych, którzy nie wierzą lub po prostu się zniechęcili, bo cudu nie było. Chcę dać świadectwo, że zawsze trzeba wierzyć i być cierpliwym. Jestem matką trzech córek. Każdą z nich polecałam Matce Bożej w nowennie pompejańskiej.
Jeśli nie to, o co prosiłam, przychodziły inne łaski. Wtedy tego nie zauważałam, a teraz, z perspektywy czasu — a to już ponad siedem lat, odkąd zaczęłam ją odmawiać — mogę tylko i aż powiedzieć, że Bóg jest wielki w swoim miłosierdziu, że dał nam najukochańszą Matkę. Prosiłam o wiele, tyle łask dostałam, dostała je także moja rodzina. Miejsca by nie starczyło, wymienię parę. Mimo ciężkiej depresji córka skończyła studia.
Dwie próby odebrania sobie życia nie udały się, mimo że z medycznego punktu widzenia córki już by nie było lub mogłoby jej nie być. Zawsze coś się wydarzało i na czas zdążyłam zainterweniować — mimo że mieszkałam daleko. Poznała przyszłego męża, też nieprzypadkowo, w którym znalazła wsparcie i miłość. Mąż uległ wypadkowi — oczy zalał przypadkiem środkiem do udrażniania rur „Kret”.
Ocalenie i niespodziewane łaski
W szpitalu pani doktor powiedziała, że po nocy okaże się, czy będzie widział. Cierpiał bardzo. Wychodząc ze szpitala, dotknęłam obrazkiem poświęconym jego oczu i oddałam go Matce Bożej. Na drugi dzień dowiedziałam się, że to chyba cud, że mąż widzi i że oko nie jest uszkodzone. Dziś skłoniło mnie do napisania świadectwa ostatniej nowenny pompejańskiej, w której prosiłam Maryję o dobre zdanie matury i dostanie się na medycynę mojej córki.
Maturę zdała bardzo dobrze, ale nie na tyle dobrze, by się dostać. Powiedziałam jej: „Wiem, że dostaniesz się — nie w tym, to w następnym roku”. Poszła na inny kierunek, żeby doszkolić biologię i chemię. Gdzieś głęboko w sercu czułam taki spokój. Dawniej stresowałam się, przeżywałam wszystko za trzech.
Proszę sobie wyobrazić, że wczoraj dowiedzieliśmy się, że została przyjęta. Już zajęcia trwają sześć tygodni, a rekrutacja wszędzie została zamknięta na początku września. Ktoś powie, że zrezygnowali i zaproponowali jej miejsce, bo zabrakło jej punktów do przyjęcia.
Ale ja wiem, że to nie przypadek. Też studiowałam, wiem, jakie są zasady i regulamin. Wiem też, że o to prosiłam w nowennie pompejańskiej. Wiem, może zdarzają się takie sytuacje, ale wszystkim trudno w to uwierzyć. Patrząc wstecz na te lata, tylko mogę wymieniać i wymieniać.
Wytrwałość w modlitwie różańcowej
Wspomnę tylko, że podczas modlitwy przychodzą rozproszenia i różne przeszkody, ale nie przestawajcie się modlić — to zły chce oderwać nas od tej wspaniałej broni, różańca. Chcę Wam powiedzieć, że Matka Boża wie, kiedy i jaka łaska będzie dla nas w danym momencie potrzebna. Nie poprzestawajcie, proszę. Nie wiem, nie liczyłam, ale kilkanaście nowenn pompejańskich pewnie już odmówiłam i nie mogłam przestać.
Dalej modlę się na różańcu — bez niego dzień dla mnie nie jest skończony. Raz odmawiam, ale nie przestaję; to uzależnia, daje pokój i siłę, by iść przez życie. Mimo różnych zawirowań w sprawach materialnych i zdrowotnych zawsze Bóg wyprowadza z tego dobro. Maryja opiekuje się i kocha jak żadna z matek.
Matko najukochańsza, dziękuję za każdy dzień. Za to, że Jesteś. Twoja czcicielka. Bóg z Wami wszystkimi.
Nie przerywajcie, nie zniechęcajcie się, proszę, a pokochacie różaniec.