Moja babcia dostała udaru. Na wieść o tym natychmiast zaczęłam odmawiać nowennę pompejańską z prośbą o jej zdrowie i samodzielność – zawsze powtarzała, ze najbardziej się boi ją utracić. Babcia trafiała (bez żadnych starań ze strony rodziny) do najlepszych lekarzy, dostawała najnowocześniejsze leki, zawsze było dla niej miejsce na oddziale czy gdziekolwiek indziej.
Sami pracownicy szpitali się dziwili mówiąc, że niejednokrotnie ludzie czekają miesiącami czy nawet latami, ale jej stan nie poprawiał się. Tłumaczyłam sobie, że przynajmniej się nie pogarsza, czyli modlitwa już działa, i odmawiałam nowennę pompejańską dalej. Przez jakiś czas nie było lepiej, nie było też gorzej, babcia tkwiła jakby w zawieszeniu.
Po kilku tygodniach w przypadkowej rozmowie usłyszałam, że po śmierci dziadka babcia nie chciała już żyć. Poczułam, jakby ktoś ukuł mnie w samo serce, bo w tym momencie zrozumiałam, że to prawda, i że moja modlitwa o „odzyskanie” babci wynikała z egoizmu i strachu przed bólem i stratą osoby, którą kocham i która mnie kocha, i mijała się z tym, co byłoby dla babci najlepsze. Wiem, że to Bóg pozwolił mi to zrozumieć, a pierwszych kilka tygodni służyło przygotowaniu mnie do tego.
Zmieniłam intencję nowenny odmawiając ją później po prostu za babcię. Babcia zmarła. Myślę, że tego właśnie chciała. Odeszła w przeddzień jednego ze świąt na cześć Maryi, której przez całe życie była czcicielką i u której wielokrotnie wypraszała wielkie łaski, wręcz cuda. A co z moją nowenną pompejańską? Nie poszła na marne. Otrzymałam przez ręce Maryi łaskę tego, o co prosiłam, choć tego nie rozumiałam – łaskę braku bólu i tęsknoty za babcią – czyli tego, czego się najbardziej bałam.
Może to świadectwo nie jest szczególnie spektakularne, ale ja wiem, że nowenna pompejańska działa zawsze godnie z Bożym planem, chociaż czasem ów plan może nas napawać lękiem. Nie trzeba się bać. Z Maryją u boku zawsze damy radę. Zawsze. Dziękuję.
Dziękuję za piękne świadectwo.
Prawdziwym szczęściem jest bliskość Maryi.
Ona zawsze wie co dla nas najlepsze i prowadzi nas do Jezusa.
piękne świadectwo 🙂